วิถีชีวิตและเรื่องราวในความทรงจำบนอมก๋อย สถานที่ท่องเที่ยวแนวลุยๆของเมืองไทย

 วิถีชีวิตและเรื่องราวในความทรงจำบนอมก๋อย สถานที่ท่องเที่ยวแนวลุยๆที่หนึ่งของเมืองไทย ที่ชาวต่างชาติ และพวกเราคนไทยต่างก็อยากมาสัมผัสบรรยากาศสักครั้งหนึ่งในชีวิต

หากวันนั้นย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 1 ปีที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ (พ.ศ.2559) ผมคงไม่ได้มีโอกาสได้เข้าใจวิถีชีวิตและคงไม่มีเรื่องราวในความทรงจำที่เกี่ยวกับคนบนนั้นได้มาเล่าสู่กันฟังในวันนี้


เมื่อผมตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าศรัทธาของชาวดอยยังคงเดินหน้าต่อไป

เมื่อประมาณกลางปีที่แล้ว คำพูดของพระรูปหนึ่งยังคงสร้างผลกระทบทางความคิดให้ผมจวบจนวันนี้“เราไปให้ความสำคัญกับสิ่งที่ยิ่งใหญ่จนลืมคิดไปว่าสิ่งเล็กจะยิ่งใหญ่ในใจเราได้อย่างไร”กว่าจะเข้าใจว่ามันไม่ใช่แค่คำพูดเอาหล่อเพื่อให้มันผ่านไป ก็ใช้เวลาอยู่แรมปี จนได้มาที่นี่อีกครั้งจึงเข้าใจ

ผมตื่นขึ้นแล้วพบว่าในวันที่ท่านไม่อยู่ แต่ทุกอย่างยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างมั่นคง เป็นความรู้สึกเดียวกับที่เราเห็นรอยเท้าของเด็กน้อยที่่กำลังก้าวเดินไปเพียงลำพัง


ก่อนหน้านี้ไม่กี่เดือนที่แห่งนี้ ไร้ซึ้งกิจกรรมทางศาสนา ไร้ซึ้งการพบปะด้วยจุดประสงค์เดียวกัน เสียงลมและสัตว์ปีกตัวเล็กยังคงแย้งพื้นที่ป่ายามเย็นไปทุกวัน

ผมได้รับโทรศัพท์…เสียงสะอื้นในลำคอไม่ได้ทำให้ผมฉุกคิดถึงความเหมาะสมใดๆในเพศสมณะ นอกจากความปลื้มปิติและคำขอบคุณที่หนักแน่น ความหนักแน่นที่แฝงไปด้วยความภูมิใจในสิ่งที่เคยทำ … ผมไม่เคยเข้าใจถึงความรู้สึกประเภทนั้นเลยจนกระทั่งวางสายแล้วเริ่มถ่ายภาพอีกครั้

เสียงลมและสัตว์ปีกตัวเล็กคงไม่สามารถแย้งพื้นที่เสียงป่าในวันนี้ไปได้อย่างแน่นอ

ชาวดอยจากทั่วทุกสารทิศกำลังเดินทางเพื่อมารวมตัวกันที่ดอยแม่หลองหลวงเพื่อร่วมเป็นหนึ่งในพิธีที่พวกเขาเต็มใจจะยกย่องให้สิ่งนั้นคือยอดศรัทธาต่อไป

ความลำบากในการเดินทางของชาวดอยเป็นเรื่องปกติ หรือสำหรับเรา อาจพูดได้ว่า นั้นคือการเดินทางที่สบายที่สุดสำหรับพวกเขา

ผมไม่แน่ใจว่าธรรมชาติบนป่าเขาหรือเปล่าที่หลอมรวมพวกเขาให้มีจิตรใจที่คอยช่วยเหลือกันในทุกเวลา 🙂

ไม่น่าเชื่อว่าหลายเดือนถัดมา จากที่ผมเคยออกเดินทาง เพียงเพราะแค่ต้องการหาคำตอบให้กับ การชวนบวชในศาสนาพุทธอย่างทุลักทุเล จนกลายมาเป็นคำตอบสำคัญของช่วงเวลานั้น

พระสงฆ์รูปหนึ่ง ทำไมจึงต้องออกเดินทางข้ามน้ำข้ามภูเขา เพื่อไปหาคนมาบวช อะไรกันทำให้แรงผลักดันความเชื่อและผู้ติดตามส่วนนี้เกิดขึ้น ผมไม่เคยเข้าใจ ในเมื่อบวชไปแล้วก็ไม่พ้นต้องลาสิขาอยู่ดี จนกระทั้งวันนี้ วันที่ผมตื่นขึ้นจากภวังค์ของคำถาม และเริ่มเบิกตารับรู้ถึงผลลัพธ์ที่ตามมา ความน่าทึ่งไม่ใช่ธรรมชาติและวิถีชีวิตที่แตกต่างอีกต่อไป

แต่คือ ศรัทธาที่เกิดขึ้นในใจ อย่างมั่นคงจนผมสัมผัสได้ ผมบอกกับตัวเองว่า เราไม่ได้สร้างเพจนี้ขึ้นมาเพื่อบอกเรื่องราวเกี่ยวกับศาสนาพุทธเท่านั้น แต่เราต้องการพาทุกคนเดินทางไปกับคำถามที่อยู่ในใจของเรา และค้นหาคำตอบไปพร้อมๆกัน

Cr : เพจบุญ-พา-ไป

Facebook Comments

64total visits,1visits today