เมื่อคนรักจากไป ผิดหวัง..เพราะความรัก ลองอ่านเรื่องนี้ดู(มีคลิป)

การพลัดพรากจากสิ่งที่รักเป็นทุกข์ และเป็นสัจธรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เราต้องทำใจให้เข้มแข็งเตรียมพร้อมที่จะพบกับมัน ทำความเข้าใจกับมัน เราจะได้ไม่ต้องทุกข์มากเมื่อเจอกับมัน

ร้องไห้เพราะคนรัก ถ้าเรากำลังสูญเสียน้ำตา เพราะใครคนหนึ่งที่เรารักมากๆ พอนึกถึงทีไร มันน้อยใจ มันช้ำใจ มันเคว้งคว้าง ผิดหวัง ทุกที จนเกิดคำถามวนเวียนในใจมากมาย ว่าเรารักเขา แล้วเขาจะรักเราไหม??

เราทำดีกับเขามากมาย แล้วทำไมเขาถึงทำกับเราได้แบบนี้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม มันก็คือ เราผิดหวัง นั่นเอง ทำไมเราถึงผิดหวัง เพราะว่าเราไปหวังในสิ่งที่ผิด “ความรักเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้ารักผิดที่ ก็นำความทุกข์มาให้”

ดั่งที่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านตรัสไว้ว่า น้ำตาที่เราสูญเสียไป เพราะความรักในทุกชาติที่เราเกิดมา มีมากกว่าน้ำในมหาสมุทรทั้งโลก เราเจ็บช้ำ ทุกข์ใจ เพราะความรัก มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

มีเรื่องในสมัยพุทธกาล มีแม่คนนึง ตั้งท้อง คลอดลูกออกมา มีความรักลูกตัวเองอย่างมากๆ เมื่อลูกโตขึ้น พอจะเดินได้ จู่ๆ เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ลูกชายสุดรักของเธอ ต้องมาตายจากไปอย่างกระทันหัน เธอเสียใจมากๆ ร้องห่มร้องไห้ เดินอุ้มศพลูก แบกไปตามบ้านนั้นบ้านนี้ “ใครก็ได้ช่วยรักษาลูกชั้นที” 

ชาวบ้านก็บอก “เธอจะบ้าเหรอ ไม่มียาไหนที่จะทำให้คนตายกลับฟื้นขึ้นมาได้” เธอก็ไม่สนใจ ร้องห่มร้องไห้ เดินอุ้มลูกของตัวเอง ไปตามบ้านต่างๆ

จนมีคนแนะนำให้ไปพบพระพุทธเจ้า จึงถามพระพุทธองค์ ว่า “พระองค์รู้จักยาที่จะทำให้ ลูกของดิฉันฟื้นขึ้นมา ไหมพระเจ้าข้า” 

พระพุทธเจ้า ก็ตรัสว่า “ใช่ เรารู้” 

“เธอ จงไปหาเมล็ดผักกาดมาหยิบมือหนึ่ง แต่มีข้อแม้ว่า ต้องเป็นเมล็ดผักกาด ที่ได้มาจากบ้านที่ไม่เคยมีใครตายเลย” พอเธอได้ฟัง ก็ดีใจเป็นอย่างมาก มีความหวัง หวังว่าลูกตัวเองจะฟื้น รีบอุ้มศพลูก เดินไปขอเมล็ดผักกาด จากบ้านนั้นบ้านนี้มา ก็ได้เมล็ดผักกาดมา

พอถามว่าบ้านนี้เคยมีคนตายไหม ชาวบ้านก็ตอบว่า จะบ้าเหรอ บ้านนี้คนตายแล้ว มีมากกว่าคนที่มีชีวิตอยู่เสียอีก เธอก็เดินไปหาบ้านหลังใหม่ บ้านหลังอื่นๆ ก็ตอบมาในทำนองเดียวกัน ตกเย็นวันนั้น เธอไม่ได้เมล็ดผักกาดเลยสักเมล็ดเดียว

เธอเหนื่อยล้ามาก จึงได้หยุดพัก…พอหยุดพัก ก็ได้หยุดคิด ว่า “เราเข้าใจว่าลูกเราคนเดียวเท่านั้นที่ตาย” จริงๆ มันไม่ใช่ หนิ บ้านไหนๆ เขาก็มีคนตายทั้งนั้น คิดได้ดังนั้น จึงเข้าไปหาพระพุทธเจ้า และได้ฟังธรรมว่า “ผู้ที่มัวเมาลุ่มหลงในคน สัตว์ ของรักทั้งหลาย มีใจหลงไปในอารมณ์ต่างๆ ย่อมถูกความตายพลัดพรากไป” เมื่อเธอได้ฟังธรรม จิตของเธอ ก็ปล่อยวางได้ พ้นจากความโศกเศร้าทั้งหลาย กลายมาเป็นใจ ที่สดใสเบิกบาน

เราจะเห็นว่า เพราะความรัก ทำให้ เราเจ็บช้ำ ทุกข์ใจ เสียน้ำตามานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
===

แล้วทำไมหละ เราจะยังต้องไปจมปรักกับรักในอดีต ที่มันไม่มีทางหวนกลับมาเป็นแบบเดิมได้  บุคคล ไม่พึง รำพึงถึงอดีตที่ล่วงไปแล้ว ไม่พึง กังวล ถึงอนาคตที่ยังไม่มาถึง พึงมีสติ เป็นอยู่ในปัจจุบัน เป็นความจริงที่ว่า ใครเล่า จะบังคับให้คนอื่น มารักเราได้ หละ ?

ใครเล่า จะบังคับให้คนอื่น ทำในสิ่งที่เราต้องการได้ หละ ? 

แม้ตัวเราเอง เรายังไม่สามารถบังคับตัวเองได้ สุดท้าย เราก็ต้องแก่ ต้องเจ็บ ต้องตาย ในที่สุด

ความรัก มันเป็นของชั่วคราว รักคนอื่น สุดท้ายเขาก็ต้องจากเราไป ไม่เขาจากเราไป เราเองนี่แหละ จะต้องเป็นผู้จากเขาไปเอง แล้วเราจะยังหวังอะไรในความรัก ที่นำทุกข์มาให้อีกเล่า เพราะเรารักผิดที่ เราทำร้ายตัวเองให้จมปรัก กับกองทุกข์มามากเกินพอแล้ว หันกลับมาเริ่มรักตัวเอง
หันมาดูแลใจของเรา ใจที่มันเคยไปรักคนอื่น นำใจกลับมารักตัวเองดีกว่า ทำใจให้สงบบ้าง ทำใจให้มีความสุขบ้าง

พักกาย พักใจ หลับตาเบาๆ ทำใจให้สงบ ทำใจนิ่งๆ สัก 2 นาที เราจะค้นพบว่า ถ้ารักตัวเอง ด้วยการทำใจให้สงบ แม้อยู่คนเดียว เราก็จะไม่เหงา
จะไม่รู้สึกโดดเดี่ยว ไม่รู้สึกถูกทอดทิ้ง ชีวิตเราจะเดินต่อไปได้ เพราะว่า เรามีความสุข ด้วยตัวของเราเอง ถ้าเรายังรักตัวเองไม่เป็น แล้วเราจะไปรักใครได้ 

อย่าเสียใจเลย ที่เขา “ทิ้งเราไป” แต่จงดีใจที่เราได้ “ใจของเรา” กลับคืนมา

หันมาดูแลใจของตัวเองบ้าง แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ ด้วยพลังใจที่สดใสกว่า

เพราะทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเริ่มต้นที่ใจ ขอเป็นกำลังใจให้กับทุกท่าน

ทุกข์เพราะความรัก

เมื่อคนรักจากไป ใครกำลังทุกข์เพราะความรัก ลองฟังเรื่องนี้ดู ขอเป็นกำลังใจให้กับทุกๆ ท่าน

Posted by พระมหาทศพร ปุญญังกุโร on Wednesday, November 15, 2017

เครดิต : หลวงพี่พระมหาทศพร ขอบคุณรูปภาพ Google

Facebook Comments

2170total visits,1visits today