บทความดีๆ 10 ปี 7 ครั้ง “ชีวิตคนเราจะมีสิบปีสักกี่ครั้งกัน”

ถ้าคนเราอายุเฉลี่ย 70ปี เราก็มี 10 ปีแค่ 7 ครั้ง….

  1. สิบปีแรก..หมดไปกับ “ความไร้เดียงสา” 
  2. สิบปีต่อมา..หมดไปกับ “การศึกษาเล่าเรียน” 
  3. สิบปีต่อมา..หมดไปกับ “การทำงานและการใช้ชีวิต”
  4. สิบปีต่อมา..หมดไปกับ “การสร้างฐานะ สร้างครอบครัว” 
  5. สิบปีต่อมา..หมดไปกับ “การลงหลักปักฐาน รักษาสิ่งที่หามา” 
  6. สิบปีต่อมา..หมดไปกับ “การดูแลรักษาสุขภาพกาย-ใจให้แข็งแรง” 
  7. สิบปีสุดท้าย..หมดไปกับ “การปล่อยวางทุกสิ่ง รอคอยการกลับบ้าน”

แต่ละสิบปีผ่านไปไวเหมือนโกหก อีกไม่นานปีนี้ก็จะผ่านไป มีอะไรที่เราทำไปแล้วมากมาย และก็ยังมีอะไรอีกมากมายที่เรายังไม่ได้ทำ **เวลาคือหน่วยเงินในกำมือของเราที่เอาไปแลกสิ่งอื่น

  • เราเอาเวลาไปแลกงาน
  • เราเอางานไปแลกเงิน
  • แต่เราก็ไม่เคยเอาเงิน
  • ไปแลกเวลาคืนกลับมาได้สักที

ถ้า ‘ธนาคารเวลา’ มีจริงเราก็ไม่เคยมีสมุดบัญชี สักเล่มที่จะให้เราดูได้…ว่าตอนนี้เหลือเวลาอยู่เท่าไหร่?

** เรารู้ว่าเราใช้ “สิบปี” ของเราไปกี่ครั้งแล้ว แต่เราไม่อาจรู้ว่า…เราจะใช้ “สิบปี” ที่เหลือของเราได้ครบมั้ย?
แต่นั่นก็ไม่สำคัญเท่ากับ เราใช้เวลาสิบปีของเราไป คุ้มค่าหรือเปล่า? เมื่อเราหันหลังกลับมาขอให้พูดได้เต็มปากว่าเราใช้มันไปอย่างไม่น่าเสียดาย ชี วิ ต ค น เ ร า จ ะ มี “สิ บ ปี” สั ก กี่ ค รั้ ง กั น? ใช้สิบปี เจ็ดครั้งของเราใ ห้ คุ้ ม ค่า

….”พออายุใกล้ 70 ข้าพเจ้า เรียนรู้ 7 สิ่ง ในชีวิต”….. 

  1. ต้องอยู่ให้รอด – ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้วตก อยู่อีก 1 วัน เหลือน้อยลง 1 วัน สุขอีก 1 วัน กำไร 1 วัน
  2. ต้องอยู่ให้มีความสุข – ตำแหน่งสูง มิสู้มีรายได้สูง…รายได้สูง มิสู้อายุยืน…อายุยืน มิสู้มีความสุข…ขอให้มีความสุข เพราะความสุขคือเงินสด…นอกนั้นแค่กระดาษเช็ค
  3. ต้องเป็นของเราเอง – หมายถึงไม่ใช่เป็นของคนอื่น หรือยืมของคนอื่นมาใช้….ตำแหน่งเป็นของชั่วคราว เกียรติยศเดี๋ยวก็ผ่านไป สุขภาพเท่านั้นที่เป็นของเรา
  4. ไม่เหมือนกัน – ย่อมไม่เหมือนกัน ความรักที่พ่อแม่ให้กับลูกไม่มีขีดจำกัด…แต่ความรักของลูกต่อพ่อแม่มีขีดจำกัด ลูกๆ ป่วย พ่อแม่กลุ้มใจ…พ่อแม่ป่วย แค่ลูกๆ มาเยี่ยมมาถามไถ่ ก็พอใจแล้ว…ลูกๆ ใช้เงินพ่อแม่ สมเหตุสมผล พ่อแม่จะใช้เงินลูกๆ ต้องมีเหตุมีผล…บ้านพ่อแม่ก็คือบ้านลูกๆ บ้านลูกๆ ไม่ใช่บ้านของพ่อกับแม่…ไม่เหมือนกันก็คือไม่เหมือนกัน พ่อแม่ที่เข้าใจ จะถือเอาความกตัญญูกตเวทีของลูกๆ เป็นจิตอาสาและความสุข ไม่หวังการตอบแทน…หากหวังการตอบแทน นั่นคือหาทุกข์ใส่ตัว
  5. อย่าคาดหวังใคร – ยามป่วยอย่าคาดหวังใคร แม้แต่ลูกๆ…”ไม่มีลูกกตัญญูหน้าเตียงคนป่วยเรื้อรังหรอก” คาดหวังคู่ชีวิตหรือ เขาเองก็เอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว ที่คาดหวังได้ คือเงินอย่างเดียว ใช้เงินรักษาตัว
  6. ระลึกแต่ความหลัง – อาจจำเป็น เพราะจำเรื่องราวได้น้อยลง ลืมมากขึ้น ฉะนั้นสุขภาพคือทรัพย์…จำไว้ แข็งแรงเข้าไว้ หาความสุขเสมอ
  7. อย่ากลัวความตาย – เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมชาติ ทุกคนเท่าเทียมกัน ต้องมีความพร้อมด้านจิตใจ พอยมบาลมาเรียก ก็พร้อมที่จะไปได้เลย ต้องไม่มีการอาลัยอาวรณ์…

ครบ 7 ข้อ…ยามลำบาก มากอุปสรรค ต้องตั้งหลักให้มั่นคง…ยามได้ดี มียศสูงส่งต้องรู้ ปลง ปลด ปล่อยวาง
*ฉะนั้น อย่าท้อ เวลาผ่านไป เงื่อนไขเปลี่ยน สถานการณ์ก็มักผันแปร อาจดีขึ้นก็ได้…เราไม่จำเป็นต้องรวยเพราะมีเงินมาก แต่เราอาจรวยความสุขได้เพราะการให้… *สรุป: ชีวิตที่เรียบง่าย ให้สนุกกับการใช้ชีวิต 30% ที่เป็นของคุณ 

  • ไม่เจ็บปวด แต่ก็ต้อง บำรุง
  • ไม่กระหาย แต่ก็ต้อง ดื่มน้ำ
  • ว้าวุ่นแค่ไหน ก็ต้อง ปล่อยวาง
  • มีเหตุ มีผล แต่ก็ต้อง ยอมคน
  • มีอำนาจ แต่ก็ต้องรู้จัก ถ่อมตน
  • ไม่เหนื่อย แต่ก็ต้อง พักผ่อน
  • ไม่รวย แต่ก็ต้อง รู้จักพอเพียง
  • ธุระยุ่ง แค่ไหนก็ต้องรู้จัก พักผ่อน

* หมั่นเตือนตน : ชีวิตนี้..สั้นนัก *

  • *ชีวิตที่อยู่ เพื่อเงิน -คุณจะต้อง ทุกข์มาก
  • *ชีวิตที่อยู่ เพื่อลูก -คุณจะต้อง เหนื่อยมาก
  • *ชีวิตที่อยู่ เพื่อความรัก -คุณจะต้อง เจ็บปวดมาก
  • *ชีวิตที่ต้อง เปรียบเทียบแข่งขัน -คุณจะรู้สึก ยิ่งต้อยต่ำ
  • *ชีวิตที่อยู่ด้วย ความดี -คุณจะอยู่อย่าง ไม่เห็นแก่ตัว
  • *ชีวิตที่อยู่กับ ปัจจุบัน -คุณจะอยู่อย่าง โปร่งเบาสบาย
  • *ชีวิตที่อยู่ อย่างใจกว้างให้อภัย -คุณจะอยู่อย่าง มีความสุข
  • *ชีวิตที่อยู่ด้วย ความเมตตา คุณจะอยู่อย่างเบิกบานแจ่มใส
  • *ชีวิตที่อยู่ อย่างพอเพียง -คุณจะอยู่อย่าง คนมั่งมีร่ำรวย…

ขอบคุณ phernkanlayanatam

Facebook Comments

208total visits,2visits today