แก่…คุณภาพ

เมื่ออายุมากขึ้นต้องรู้จักปล่อยวาง เรื่องราวบางอย่าง ที่ควรวางต้องรู้จักปล่อย เพราะใจ ของคนเราแบกรับได้จำกัด อย่าเอาแต่คับแค้นฝังใจ เมื่อใดที่ปล่อยวาง เมื่อนั้นย่อมเป็นอิสระ ปล่อยวาง ตำแหน่งฐานะที่เคยดำรง ปล่อยวางชื่อเสียงสักการะที่เคยครอบครอง ปล่อยวางอดีตเรียนรู้ในการใช้ชีวิต
ในปัจจุบัน เป็นสุขได้ในวัยชรา

เมื่ออายุมากขึ้นต้องรู้จักตัดใจ ของบางอย่าง เมื่อสูญหายไปแล้วก็อย่าได้ยึดผูก คิดให้ได้ว่าเดิมทีมันก็ไม่ได้เป็นของคุณ และจงเชื่อเถิดว่าหากเป็นของคุณ มันย่อมไม่มีทางสูญหาย ดังคำกล่าวที่ว่า “หากเอาแต่ร่ำไห้ ที่เสียพระอาทิตย์และพระจันทร์ไป สักวันคุณจะเสียดวงดาวไปอีกอย่างหนึ่ง” ดังนั้น ตัดใจได้ในสิ่งที่สูญเสียไปแล้ว จึงสามารถรักษาสิ่งที่ควรมีอยู่ไว้ได้

เมื่ออายุมากขึ้นต้องรู้จักวางมือ คุณไม่มีทางทำแทนลูกหลานไปตลอดชีวิต ดังนั้น ต้องรู้จักวางมือ ลูกหลานมีบุญวาสนา และทางเดินของลูกหลาน หากคิดแทนทำแทนไปเสียหมด คุณเหนื่อยตลอดชาติ แถมทำร้ายลูกหลานไปตลอดชีวิต วันหนึ่งที่คุณจากไป พวกเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อยังไง? การรู้จักวางมือคือการฝึกเชื่อใจในลูกหลาน และเป็นการส่งเสริมลูกหลานไปในตัว อย่าให้เขาด่าว่าเก่ง แต่รุ่นพ่อแม่ แต่ลูกหลานไม่เอาไหน!

เมื่ออายุมากขึ้นต้องรู้จักวางอารมณ์ สังคมในอดีตมีความยากของคนในอดีต สังคมในปัจจุบันมีความยากของคนในปัจจุบัน อย่าเอาอารมณ์มาเป็นที่ตั้ง ไม่พอใจอะไรก็ด่าว่าลูกหลาน ด่าลูกหลานด้วยอารมณ์ครั้งหนึ่ง คุณธรรมของตนหายไปครั้งหนึ่ง วาสนาของลูกหลาน หายไปส่วนหนึ่ง เพราะพ่อแม่คือพระพรหมของลูก หากพ่อแม่เอาแต่แช่งด่า ลูกหลานจะเจริญได้อย่างไร?

เมื่ออายุมากขึ้น เปรียบไปดั่งไม้ใกล้ฝั่ง ตัณหาต้องลดลง ความโลภ ความโกรธ ความหลง ต้องลดลง คุณธรรมความสุขุมต้องมากขึ้น ความ
เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขาต้องมากขึ้น หมั่นเตือน ตัวเองนะ อยู่ให้ลูกหลานเคารพรัก มิใช่อยู่ให้ลูกหลานหวาดกลัวจนไม่มีใครยอมเข้าใกล้

จงแก่อย่างมีคุณภาพ อย่าแก่เพียงเพราะอยู่นาน!

เครดิต : นุสนธิ์บุคส์ ที่มา http://facebook Ruengdeedeemeekorkid

Facebook Comments

321total visits,2visits today